Betül Özmen

November 11, 2021October 14, 2022

Sure, Waiting Hopefully Suddenly Makes You Grow

Waiting is what I’m still learning at the age of forty nine. I’m going through one of the most difficult periods in my life. And I can see there’s no end to learning. See why .

First of all, I should say I’m very happy to be here again after almost a year. That was exactly a period of “waiting” for me. In fact, it was not a period of sitting down and doing nothing. Quite the opposite, I was quite busy. But still, I was in a mood of waiting.

What a year it was! I moved to a new country, started a new life with a new setup, changed most of my routines and adapted to new ones. Certainly I had a lot of questions in my mind. But the hope was bigger. When hope dominates all other questions and uncertainties, it means that you’re alive and can overcome whatever comes and however it comes.

What companies best with hope is exactly “waiting”. To clarify, “learning to wait” is the way that will lead you to your new dreams. Changes come with their own advantages and disadvantages. Something can be both easy and difficult at the same time until you reach the balance point. And balance points are not stable. So you have to work on them periodically, reorganizing the stuff and building new setups. That’s an active mood of waiting. Surely, all along this journey, what you basically need is, time.

Time is the best friend ever. It’s an outer friend. On the other hand, you have an inner friend that helps you along the way. That is hope.

Keep going while waiting

Hope whispers you to continue to follow your dreams. It says the bright days are very close and you very much deserve the good. Reminding that you have always tried to do your best all through your life, hope tells you to go on trying. Giving up is never an option. And you should keep walking. To tell the truth, giving up has never been an option for me. I’ve met the best opportunities in my life while on the road. I guess freedom is having the chance to be able to keep yourself on the road. In that manner I can say that, yes I’ve felt free all through my life even when the circumstances were challenging. “Keep going”, I’ve repeatedly said to myself. “You’ll meet whatever you need just on the road.”

My theme for this year was “Explore!”. Let me tell you about what having a theme means. As you know most people pick up goals for the coming new year. Making to-do lists, we tend to start a fresh new year with great hope and motivation. But most of the time we can’t continue with those to-do lists, we’re likely to neglect them in a few weeks. That must be something to do with human psychology. It seems clear that a new year cannot be planned around to-do lists. We need something more efficient.

Explore!

So when I met Niklas Göke’s this amazing article on Medium, I realized that I needed a theme, not goals for the new year. A theme is just a word, preferably a verb, that you choose to be the focus of that year. Just pick up a word and try to design your mindset around it. As it says in Niklas’ article, goals tell you what you should do, but a theme tells you who you are. It shows you your big picture of the year.

It was the first quarter of 2020, just during the start of the pandemic when I met this article and immediately chose the word “Progress” as the theme of the year. Since I was remotely working to another country those days and planning to move there in the following months, I was sure that 2021 would be a great year to explore new places, new sights and a new culture. Therefore I chose the word “Explore” for the coming year. I know it was early to choose a “next theme”, but I could not resist my mind getting excited for the coming somewhat uncertain but also hopeful days. The new has always excited me.

I remember making arrangements on my 2020 theme, Progress. I was designing questions to keep myself focused on the subject like: “How can I make progress? What progress can I make? Which ways lead to progress? How smart can this progress be? When do I make the best progress?”

I even wrote an article, “Step by Step Progress” on this topic. And yes, 2020 has really been a progressive year for me. The well-defined theme really kept me focused on my path.

Then 2021 came

I would often fall down… if I hadn’t chosen a powerful, motivating theme for this year. At the times I felt weak and lost, I whispered the word “Explore!” to myself, reminding that all the new experiences, even if they might be a bit tough, were so valuable to build a new fresh life. I won’t talk about building “a better version of yourself”, because I believe one is just OK as he/she is, but I may talk about building a fresh version of self since I believe walking your own path requires you to renew your energy and mind continuously.

It was October 2020 when I moved to North Cyprus by one of the limited ship trips, with two suitcases and a computer case in my hands. Since no airplanes were available because of the pandemic, I had to travel by sea and I was not able to take even Josephine the cello with me. One of my daughters had already arrived Cyprus a month before and I had colleagues and their lovely families so I was not totally alone, but there were always questions in my mind, some of which should be answered and some had to be exactly ignored. I struggled a lot. My mind was a mixture of all the experiences I collected throughout my life and I somehow lost the ability to organize them. My friends told before the journey that the sea would shake me. It seems it shook my mind, not my body.

I’m not afraid of chaos. I believe we need chaos to be able to leave the old experiences and establish new mindsets. But that requires patience, therefore time, and hard work. With hope.

What will happen now?

What about my family that I left in Turkey? My daughters, husband, mother, father… When would we be able to see each other again? Thanks to the technology, video meetings were a life saver. Most people got used to an online life during the pandemic and it did not matter that much whether I was in Turkey or Cyprus those days.

But we are humans. We have fears. I had to be patient while waiting. Since I had to work hard meanwhile, I had to be energetic. Dynamic. Vivid. Smiling. For my job and for my family. I guess, I managed to keep my positive mood. I tried to witness the magnificent beauty of sunsets of Famagusta every evening, I tried to take walks, join online cinema clubs, read books, discover coffee shops and restaurants, though they were all closed formerly and then opened under limited access. Even so I had nights that I woke up in the middle of my sleep and stared at the walls, asking how and why.

My motivation for getting up in the morning was, even if I could not benefit from a deep relaxing sleep, the theme Explore. “This is a new day”, I told myself, “Get up and stand up and keep your motivation up”. For my family I had to keep up. For my job I had to keep up. And for the coming promising days I also had to keep up.

At last my husband has arrived the island. He also had two suitcases, a computer case, and…yes, the cello Josephine. This reunion is of great value for me.

There are now new voices in my life

My sleeps are getting better. And looking backwards I can say that yes, I grew up a lot. Every day, literally each day, I have done what I had to do. I kept a good track of my responsibilities, I tried to feel the joy in life, I tried to keep connected with my family and my friends. I made new friends in Cyprus and saw once more that kindness opens all the doors, promising trust in relationships.

All right. I’ve waited long enough. Enough time passed. Waiting actively until reaching a new balance point definitely helped me grow. The chaos kindly forced me to a new mindset and finally brought me to a relaxed mood. I’m ready to be an active player in this new place.

I’m not totally settled down yet, but I feel I’m very close to be an island girl.

Now let me work on my new theme…Since it’s 2022 coming 🙂

June 21, 2020October 14, 2022

Babalık Çocuklarınıza Sımsıkı Sarılmaktır

çocuklarına sımsıkı sarılmış bir baba. babalık güzel şey. — *Fotoğraf* Juliane Liebermann‘e ait. Unsplash’ten.

Bir erkek babasını kaybettiğinde gerçek bir adam olur. Bir adam çocukları büyürken gerçek bir baba olur. Babalık çocuklarınıza hayatları boyunca eşlik etmek demektir.

Evliyim. Üç yetişkin kızımız var. Çocukken en büyük hayalim bir sürü çocuğumun olduğu kocaman bir aile kurmaktı. Benim için büyük aile hayatın tadıydı. Hala da aynı şekilde hissediyorum. Annem ve babam ben on beş yaşımdayken ayrıldılar. Çocukluğumun pek hoş anılarla dolu olduğu söylenemez. Belki de bu yüzden aile benim için her zaman hayatın merkezinde bir kavram oldu.

Eşimin ailesi hayli kalabalık. Kardeşleri, kuzenleri derken hakikaten büyük aile. Birbirimizle karşılaştığımızda bir aile kurmaya ve çocuk sahibi olmaya çok da hazır değildik. Öğrenecek çok şeyimiz vardı. Ama biliyorsunuz hayat hep planlar üzerine yürümüyor. Biz de evleniverdik. Niyetimiz güzel bir aile kurmaktı, fakat nasıl yapacağımızı pek bilmiyorduk.

Ailem hakkında en çok gurur duyduğum şey öğrenmeyi çok seviyor olmamız. Çocuklarımız büyürken biz de onlarla birlikte çok değiştik, değişime direnmedik. Çocuklarımızı dinledik ve isteyerek değiştik diyebilirim ama bazen de değişmeye mecbur kaldık. Sonuç olarak, şöyle bir geriye baktığımda, bir aile kurmayı başardık diyebilirim. Bunu düşündükçe yüzüme kocaman, sıcacık bir gülümseme yerleşiyor.

kızlarımız küçükken — Kızlarımız küçükken

Bir kız çocuğunun hayatında babanın çok önemli bir yeri var

Benim babam askerdi, çocukluğu da çok zor koşullarda geçmişti. Bu nedenle duygularını belli edemezdi. Karşılıklı duygu ifade ettiğimizi hiç hatırlamıyorum. Ama bugün baktığımda bizi aslında çok sevdiğini anlıyorum. Babam nasıl öğrenmişse bize de öyle davranıyordu. Eminim ki bizim için en iyisini yapmaya çalışıyor, öyle yaptığını da düşünüyordu. Yıllarca başka bir şehirde yaşadıktan sonra tekrar ailemin olduğu şehre dönme nedenlerimden biri de babamla artık daha derin bir iletişim kurmak istememdi.

Eşimin babasını yirmi yıl önce kaybettik. Onun yaşamı da güçlüklerle doluydu, haliyle çocuklarıyla çok yakın olamamış, geçim derdiyle yorulmuştu. Eşim babasını çok özlüyor ve onunla daha yakın olamadığı, baba-oğul ilişkisini derinden yaşayamadığı için üzülüyor. Bizler yaşlandıkça ve bilgeleştikçe, kendi ebeveynlik tecrübemiz arttıkça anne-babalarımızı daha iyi anlıyor, onlara hak vermeye başlıyoruz.

İşte şimdi kendi çocuklarımız var. Biz de ebeveyniz artık. Anne babalarımızla aynı “hata”ları yapmak istemesek de, çocuklarımızın da bizim anne babalığımızla ilgili şikayetleri oldu. Yeterince hassas ya da anlayışlı olmadığımızı düşündüler, bunu dile getirdiler. Ebeveynlik zor iş, öğrenmeye daima istekli olmanız, sakin kalmanız, açık yürekli olmanız gerekiyor.

Eşime babalığı için teşekkür etmek istiyorum

Görüyorum ki yıllar içerisinde çok şey öğrendi. Kalbinde kızları için derin bir sevgi olduğu muhakkak ama bunu göstermeyi öğrenmesi ayrıca takdire şayan. Kızlarıyla sürekli konuşan, yürümek istedikleri yollarda onları destekleyen bir baba. Çocuklardan birinin bir derdi olsa uyuyamadığını iyi bilirim. Geceleri telefonunun sesini kapatmaz, yıllar önce kızlarımızdan biri okul için şehir değiştirdiğinde gelişen bir davranış bu, çocuklardan birinin başı dertte olur da kendisine ulaşamaz diye her an uyanmaya hazır olur. Önceleri bunu fazla panik ve obsesyon sanıyordum ama şimdi anlıyorum ki bu babalık.

Aynen babası gibi o da dışarıda yemek yemeyi çok sevmez. Güzel, lezzetli ne varsa ayırıp eve getirmek, çocuklarıyla paylaşmak ister. Evet, hala böyle, bu zamanda bile. Onun bu eski zaman babalığını seviyorum, çok değerli geliyor bana.

Covid-19 günlerinde neredeyse tamamen evdeyiz ve çocuklarımızla daha çok zaman geçiriyoruz. “Babamız” yemeklerimizi pişiriyor, alışverişimizi yapıyor, kedilerimizin bakımıyla ilgileniyor. Ben evden çalışırken o da ev yaşamımızı organize ediyor. Karakalem çizmeye başladı, gayet de güzel ilerliyor. Şiir yazıyor. Ben pencerenin diğer tarafında masamda çalışırken onun da balkondaki masasında çalışıyor olduğunu görmek içimi ısıtıyor. Vaktimiz hep evde geçtiğinden kendi sıcak ve huzurlu köşelerimizde işlerimizle ilgilenmemiz, sonra yemeklerde ya da ortak zamanlarda bir araya gelmemiz çok hoşuma gidiyor. Sanıyorum biz bir aile kurmayı ve aile olmayı becerebildik.

Sevgili “babamız”, açık yürekliliğin için sana teşekkür ediyoruz. Her zaman öğrenmeye isteklisin ve bir dağ gibi ayaktasın. Bize güven veriyorsun. Babalar günün kutlu olsun!

babamız balkonda çizim yaparken — Babamız balkonda çizim yaparken

June 20, 2020October 14, 2022

Fatherhood: Holding Your Children Tight

father holding his kids in his arms — Photo by Juliane Liebermann on Unsplash

A man becomes a real man after he loses his father. A father becomes a real father as his children grow up. Fatherhood is accompanying your kids’ journey as they walk through life.

I’m married. We have three grown up daughters. When I was a child one of my biggest dreams was having a family with lots of children. For me, a large family was the taste of life. I still feel the same. My parents got divorced when I was fifteen. And mychildhood is not full of sweet memories, unfortunately. That made the family factor even more valuable for me.

My husband comes from a large family. When we met each other, because of our individual journeys in life, we were not so prepared to build a family and have children. We had a lot to learn. As you know life is not always built upon plans, so we spontaneously got married and gave start to a family, willing to do a great job, but without knowing how to accompolish.

The most thing I appreciate about my family is that we very much like to learn. As our kids grew up, we had to change ourselves a lot. We tried to listen to our children and behaved willingly for change, and sometimes we were strictly forced to learn. But in the end, looking backwards, I can say that we managed to become a family. That puts a big, colorful smile on my face.

A father is tremendously important in a daughter’s life

Since my father was a soldier and had a childhood in really hard conditions, he was not able to show his feelings easily. We’ve never exchanged emotions. Today I understand that he really loved us. He was behaving the way he learned. I can not blame him for being this much tough. I’m sure that he was doing his best. After living in a different city for years, I came back to my hometown in order to be closer to him and find ways to deeper conversations.

My husband’s father was also a hard person for his children. It’s been twenty years since he passed away. His life was not easier, either. My husband misses his father so much and he is so sad that he didn’t have chances to get closer to him. We acknowledge our parents to be right as we get older and wiser, having our own experiences and understanding them better.

And so we are now with our own children. We became parents. Although we did not want to make the same “mistakes” with our fathers and mothers, we had times our children claimed us being insensitive to them. Parenthood should be taken seriously in the sense you should always be open to learning and you should be able to keep calm and open hearted.

I want to thank my husband for his fatherhood

I can see that he learned a lot throughout the way. He has love for his daughters deep in his heart and he learned to show his feelings. He talks a lot with his daughters and supports them for their individual journeys. I notice he can not sleep if one of them is in trouble. He does not close the phone notifications or alarms at nights, since one of our daughters started a school in another city years ago. He is deeply afraid if his daughters can’t reach him in times of trouble. First I thought that this was obsession, but now I understand that this is fatherhood.

Just as his father, he does not like to eat out, he wants to bring whatever good or delicious to home and share with his children. Yes, still. I like this old-fashion fatherhood, it’s very valuable for me.

We are in Covid-19 days now and sharing much more time with our children. Our “daddy” cooks our meals, does the shopping, organizes home life while I’m working from home. Taking care of our cats is also his duty. He started charcoal drawing and is doing a good job. He also writes poets. I like to watch him sitting in the balcony and drawing while I’m working on the other side of the window. Since we ‘re spending most of our time at home, working in our cosy corners in peace and joy and then gathering during the meal times or other common occasions gives me the sense that we managed to become a family.

Dear “daddy”, thank you for being this much open hearted. You’re always willing to learn and standing like a mountain. Happy Father’s Day!

June 14, 2020June 15, 2020

Seyirci, Büyülü Sözcük

sahnede performans sergileyen insanlar — Fotoğraf Kyle Head‘e ait. Unsplash‘ten.

Seyirci önüne ilk ne zaman çıktığınızı hatırlıyor musunuz? “Hiç bir zaman” diyenleri duyar gibiyim. Aslında çıktınız. En azından hayalini kurmuş olmalısınız. Nasıl mı?

Hayatın temel iç güdüsü sağ kalmak, varlığını sürdürebilmek. Çoğu zaman tercihlerimizi bilinçli olarak ya da fark etmeden, varlığımızı en iyi şekilde sürdürmemizi sağlayacak seçeneklerden yana yapıyoruz. İnsan türü için hayatta kalmak aslında sadece fiziksel gereksinimlerini karşılamak anlamına gelmiyor. Toplum tarafından kabul edilmek, onaylanmak da en derin ihtiyaçlarımızdan.

Biliyoruz ki insan türü hikaye anlatma yeteneği kazandığı ve başkalarını bu hikayelere inandırabildiği için bugünlere gelmeyi başarmış. Topluluk olarak da bireysel olarak da, varlığımız hikaye anlatıcılığı üzerinde şekillenmiş. Yaşadıkça hikayelerimizi inşa ediyor, bunları sevdiklerimizle paylaşıyoruz. Sanıyorum girişte ne demek istediğim şimdi daha açık: Bir seyirci kitlesi önünde oyununuzu sergilemek için aktör ya da aktris olmanız gerekmiyor. Zaten sürekli kendi oyunuzu oynuyor, kendinizi anlatma biçiminizle bir performans sergiliyorsunuz.

Hayali seyirciden gerçek seyirciye

Çocukken evimizin salonuna kapanır, elime aldığım saç fırçasını mikrofon yaparak hayali seyircim önünde konserler verirdim. İlkokul günlerimde bunu yaptığımı net olarak hatırlıyorum. Okul korosunda söylemeye başladığımda on bir yaşımdaydım. Hayali seyirciden gerçek seyirci önüne ilk çıkışımdı bu. Daha sonra da bandoya katıldım. İlkokul-ortaokul dönemlerimde artık seyirci nedir biliyordum.

Yıllar geçtikçe kendimi kalabalıklar önünde ifade etmenin bir başka yolunu daha keşfettim: Yazmak. Açıkçası, arkadaşlarım yazdıklarımı okumayı sevdiklerini, mutlaka devam etmem gerektiğini söyleyene dek, başka insanları etkileyecek, hoşlarına gidecek metinler yazabileceğimin farkında değildim. Çocukluğumda da gençliğimde de çok utangaç bir insandım. Konuşkan değildim, insanlarla iletişim kurmak konusunda çekingendim. Çok hayal kurardım, hayallerim detaylı ve renkli olurdu ama iş konuşmaya gelince kendimi ifade etmekte epeyce güçlük çekerdim. İyi hayal kuran ama konuşmayı beceremeyen biriydim.

Okumayı severdim ama yazmayı da sevdiğimi bilmiyordum

Uzun yıllar çocukluk arkadaşlarımdan uzakta bir şehirde yaşadım. O yıllarda internet forumları çok popülerdi. Henüz Facebook, Instagram ya da Whatsapp’in olmadığı zamanlar… O dönemde insanlar internetteki forumlarda yoğun iletişim kurarlardı. Ankara Fen Lisesi’nden mezunum. Okulumun internet forumunu bulduğumda tereddütsüz katıldım ve kısa sürede en çok yazan kişilerden biri oldum.

Bir gün bir arkadaşım bazı yazılarımı bir blogda toplamamı önerdi. Bu fikre başta sıcak bakmadım. Sürekli değil, hayatın akışında içimden ne geliyorsa öyle yazdığımdan bir blogu canlı tutacak kadar yazamayacağımı düşündüm. Ama sonra başka arkadaşlarımın da olumlu desteklerini görünce, insanların sevdiği bir tarzım olduğunu fark ettim. Aslında tamamen kişisel hikayelerimi anlatıyordum. Amacım kendimi başkalarının verdiği tepkileri de dikkate alarak iyileştirmek, en başta kendime iyi gelmekti. Yazmak bana ihtiyaç duyduğum güvenli alanı sağlıyordu. Benim için konuşarak kendimi ifade etmekten daha kolaydı. Yazılarımı göndermeden önce okuyup düzeltme yapabiliyordum, konuşurken böyle bir seçeneğim olmazdı. Maalesef mükemmelliyetçi bir kişilik yapım olduğundan hata yapmaktan korkuyordum.

Öz farkındalığımı başka insanların tepkilerine bakarak kazandım, tabii buna hala “öz” farkındalık denebilirse 🙂 Yazma potansiyelimi bir çok insan iyi yazdığımı söyleyince fark ettim. Böylece ilk blogumu yazmaya başladım. Yazılarımın sevilmesinin nedeni sanırım açık yürekli ve samimi olmamdı. Başkalarından öğrenmeyi, öğrendiklerimin üzerine kendi renklerimi eklemeyi çok seviyordum. Bu stil başkaları nezdinde de güzel karşılık buldu.

Yazarak ilerlediğim bu yolda, çeşitli karakterlerdeki insanların aynalarında yansımalarımı görmek bana çok şey kazandırdı. Altı yıl kadar forumlarda aktif olarak yazdım. O yolculuk sona erdiğinde ben de başka bir insana dönüşmüştüm. Bir yolculuk hiç bir zaman bitmez ama özellikle o yıllar en köklü değişiklikleri tetikleyen yıllar oldu.

Yaş aldıkça kendimi de daha iyi tanıdım

Her şeyden önce geçmişimle barışmaya başladım. Affettim. Yüklerimi bıraktığım için olsa gerek çok daha özgür hissettim. Kırklı yaşlarım benim için çok değerli çünkü o yıllarda taşlar yerine oturdu, ben de kendime daha güvenli biri haline geldim. Şu anda kırk sekiz yaşındayım ve eminim ellili yaşlarımda daha da iyi hissedeceğim. Artık şunu biliyorum ki ben yazmayı, müzikli bir dünyanın içinde olmayı ve kendimi iki farklı dilde de ifade etmeyi seviyorum. İşte burada, bu blogda, bunların hepsini yapıyorum. Kişisel hikayelerimi hem İngilizce hem Türkçe yazarak anlatıyorum ve yol arkadaşım da çellom Josephine. Birlikte müzikli hikayeler yaşıyor ve bunları sizlerle paylaşıyoruz.

Yaş aldıkça hayatın akıllıca oynanması gereken bir oyun olduğunu fark ettim. Doğumdan ölüme dek hepimiz kişisel sahnelerimizde oyunlarımızı sergiliyoruz. Herkesin hayatta kalmak, varlığını sürdürmek ve anlamlandırmak için sahiplendiği duygular, davranışlar başka başka. Ben de her duygudan, her davranış biçiminden dengeli ve yeterli oranda barındıran bir oyun kurguluyorum yolculuğumda.

Evet, bu blog benim sahnem. Hikayelerime, hayata sunduğum müziğe ilgi duyan herkes de seyircim. Kabul görmek için seyirciye ihtiyacınız var, evet. Ama bundan da öte, bir seyirciniz olması aslında hayata değer kattığınız anlamına geliyor. Demek ki birilerinin bir ihtiyacına cevap veriyorsunuz, sorun çözüyorsunuz. Belki deneyimlerinizi paylaştığınızda rol model oluyorsunuz. Belki renk katıyorsunuz başka yaşamlara. Ya da belki sıcacık, içten konuşmalarınızla bir kahve molasının eşlikçisi oluyorsunuz. Her nasıl olursa olsun, son tahlilde, insanların iyi hissetmesine destek oluyorsunuz.

Hayat seyirci ile daha güzel

Bu sadece bir alkış meselesi değil. Hayatı yaşamaya değer kılan iki yönlü bir etkileşim. Hepimiz kendimizi değerli hissetmek, yaşamımızın bir anlamı olduğuna inanmak istiyoruz. Kendimizi özgürce ifade etmeyi önemsiyoruz. Tüm bu ihtiyaçları kişisel olmaktan çıkarıp başkalarının faydasına sunduğumuzda, oyunumuz gerçekten de seyretmeye değer oluyor. Başkalarına fayda sundukça biz de onlardan bir şeyler alıyoruz. İşte bu, hayatta kalmanın, varlığını anlamlı kılmanın çok güzel, değerli bir yolu.

sahnedeki performansa eşlik eden seyirci — Fotoğraf Debby Ledet‘e ait. Unsplash‘ten.

O halde, sizleri kendi seyircinizi keşfetmeye davet ediyorum. Onlara hangi değerleri sunabilirsiniz, bir bakın derim. Tatmin edici, mutluluk verici bir hayat yaşamanın anahtarı kendinizle birlikte başkalarına da fayda sunmaktan geçiyor. Elinden gelenin en iyisini yapan, verebileceğinin en iyisini veren insan elbette bu çabasının karşılığını alır. Bu çabanın çok üst düzey bir performans olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz. Her şeyden önce biricik; sizi ve sizin deneyimlerinizi içeriyor çünkü. Dahası, çok değerli, çünkü kendinizi büyütmek için elinizden gelenin en iyisini yapıyorsunuz ve sizden yansıyan güzellikler doğal olarak başkalarının hayatına da anlamlı katkılar sağlıyor.

Emin olun ki insanlık bunu takdir edecektir. Oyun için teşekkürler. Hayatınızın, o biricik performansınızın sorumluluğunu aldığınız için teşekkürler. Alkışlar sizin için.

June 14, 2020June 15, 2020

Audience, The Magic Word

people performing on the stage — Photo by Kyle Head on Unsplash

When was the first time you performed in front of an audience? I hear you saying “Never!” and I would reply “Sure, you did!” You must have dreamed it, at least. Let’s get things clear.

I think there’s enough evidence that the main instinct of life is survival. Most of the time either consciously or unconsciously we follow the path that leads us to better survive. For human beings survival is not only a matter of meeting physical needs but it is also about being admitted by society.

We learned that mankind survived by telling stories and making others believe in them. As a society and individually, our being is built upon story telling. We build our own stories as we live and we want to share these with our loved ones. I think you now got the idea. You needn’t be an actor or actress to act in front of an audience. You’re already performing your own play all the time. The way you express yourself is your unique performance.

From imaginary audience to real

I remember myself singing in the living room holding a hair comb as a microphone. The first time I dreamed of an audience, I was in primary school. I transformed from performing individually to publicly when I was eleven. It was the time when I joined the school chorus. Then I joined the school band when I was thirteen. This means that I was aware what audience was even when I was a child.

As the years passed I discovered another form of public performance. That was writing. In fact I was not aware that I could write texts that would influence other people until my friends told me that they loved to read my posts and encouraged me to go on. I was a very shy person during my childhood and youth. I was not good at talking and having conversations with people. Though I used to dream a lot, when it came to talking, I used to avoid expressing myself. Yes, I was a good dreamer, but a bad speaker.

I liked to read but I did not know that I liked to write

I lived in a city far from my childhood friends for years. Those were also the years when internet forums were very popular. Facebook, Instagram or Whatsapp was not on the stage yet, and people best interacted with forums. I attended my high school’s community and began to write a lot. Really lot.

One day one of my friends suggested that I collect some of my posts in a blog. I rejected the idea first. But then seeing other people’s positive reactions, I realized that I had a style people liked. In fact I was telling personal stories. This was because I was trying to heal myself through talking about myself and seeing the reactions people gave. Writing gave me the circumstances I needed. It was safe. It was easier than talking for me. And also it was possible to correct mistakes before I would post. Since I had a background of perfectionism, I was afraid of making mistakes. Unfortunately.

Self consciousness came to me through other people’s reactions, if you can still call this “self” consciousness. I saw my potential of writing when lots of people told me that I was doing good. So I started my previous blog (in Turkish). I still like the posts I wrote there. People liked the way I wrote because I was open hearted. Learning from others and then putting my own colors into what I learned was my style. I remember one of my friends saying I had integrity.

Seeing my reflection in lots of different people’s mirrors through writing, added me tremendously. I spent nearly six years actively writing in forums. When that journey ended I had already turned into a different person. A journey never ends, but that part triggerred the most dramatic changes. Positively, of course.

As I aged I got a better sense of myself

I started to get into peace with my past. I forgave. Since I let the loads go, I felt more freedom. My forties are very valuable since things got clear and I felt more confidince. I’m now forty-eight and I feel my fifties will be much better. I’m now sure that I like to write, I like to be in touch with music in various ways and I like to express myself seperately in two languages. Here, in this blog, I’m doing all these. I’m telling my personal stories both in English and Turkish through writing, with the companionship of my cello Josephine. We’re building musical stories together and sharing these with people.

As I aged I realized that life was a game that should be played cleverly. We are all acting on our personal stages from birth to death. Everybody needs his/her own combinations of feelings and behaviours to express self journeys of survival. As a personal performer I believe that my play would be worth watching if I put balanced doses of emotions and actions into it.

Yes, this blog is my stage. And every person interested in my stories, interested in the music I add to life is my audience. You need audience to get admitted. But more than that having an audience means you’re adding value to life. It means that you’re somehow solving problems for people. Perhaps you’re being a role model, sharing your experience. Perhaps you’re adding color. Or perhaps you’re just talking warmly, being a companion for a coffe break. Whatever or however, you’re making people feel good vibes.

Life is better with audience

This is not just a matter of getting claps. It is a two sided interaction that makes life worth living. We all need to feel valuable. We all need to believe we’re living fabulous lifes. And we all want to express ourselves freely. Turning these needs into a way we serve people rather than keeping them personal will make the whole story worth watching. And the more we serve others the more we’ll get from others. This is a very smart way of survival.

audience of the performer — Photo by Debby Ledet on Unsplash

So explore your audience. Find out ways to add value for them. This is the exact key to a satisfactory life. You’re living your best and giving your best so you’ll exactly get reactions. This really is a top level performance. It’s unique cause it involves you and your experiences. It’s valuable cause you’re doing your best to grow yourself and this best is naturally serving other people’s lifes.

Humanity will appreciate this. Thank you for the show. Thank you for getting the responsibility of your performance. You’re deserving claps.

May 20, 2020June 14, 2020

Step By Step Progress

Step by step on the stairway — Photo by Dimaz Fakhruddin on Unsplash

How would you consider achievement? All at once or step by step?

We usually like to cover things at once. Sometimes that works. But mostly you must follow a path that will take you where you want to be.

The most important part of the progress is beginning the job. And beginning means in fact having a roadmap to proceed. This plan may of course change as you go. It should. This is life and life is dynamic. As I told in one of my previous posts, through the path, keeping your mind busy with the subject will lead you during your journey. Here is what I said:

Keep tasks as small as possible. Do them periodically. Have a rhythm. This will let your brain work on the process continuously, even when you are in sleep. So the more you work on your little tasks, the more they will gather to turn into a bundle of useful achievements… As the time passes… And enough of the work is done.

This is step by step progress

It is like climbing the stairs up one by one. You can also take two or three steps at once and that is OK. But you can’t climb to the top all at once.

After waiting for years to play an instrument again and at last finding a way to my dream, I planned my first visit to the DoRe Music Academy. This was an essential step. I was going to meet the music teacher who organized cello lessons there.

I was so excited. And as soon as I saw her I understood that a new episode began in my life. With her smiling face she made me feel so comfortable that I soon found myself telling her about my journey. She must have heard lots of stories from her students, I guess. But for me, after years, she was the first music professional I got into touch. So I was trying to tell everything at once 🙂

This happens to me often:

When I know by heart that something is right for me, I proceed quickly in giving decisions. This is because I’ve spent enough time on thinking and dreaming the matter and my heart is ready to accept the coming signs. You may think I’m hurrying. It seems so, I accept, but throughout my life I have always made progress when I have given my decisions immediately. So dream big, think lot and decide quickly is my motto. That works for me and after years of experience I know how to adjust the details about my decisions. I can fine-tune them when necessary. This’s acceptable as long as the general pattern matches.

So that day when I met my teacher and had a conversation with her, I decided to start. We together made a lesson plan with one hour a week schedule.

She recommended that a fabricated Rösler cello would be okay for a student to begin and I ordered the instrument. That was really like a dream. In three days time, I was going to have a violoncello, an instrument that I only saw live in orchestras during the concerts. Can you see how many steps I took? Just a week ago from that day, none of these were of deal.

And this is step by step hesitation:

“Am I going too fast?”, I asked myself. I know those moments of hesitation. Though I’ve really worked on the subject before the decision, at least by thoroughly thinking, I was trying to take back steps. No. Giving up have never made me feel better. Rather, I have always made progress by going forward in times of hesitation.

After seconds of inner talk I found myself encouraged and stepped forward. I didn’t know how many steps that corresponded to, I couldn’t measure. I just moved some steps. Today looking back I just say: Thank God, that I walked.

Three days after the conversation with my teacher, I received my instrument from the music shop. It was a Rösler 3/4 cello. Since I’m a petite person, it would be a right decision to start with a 3/4 sized instrument. As you guess, it is a bit shorter and smaller than a regular cello. Violoncellos have different sizes suitable for different ages and body sizes of people.

Here is Özge Nemutlu

What a coincidence that my teacher was also a petite woman. She graduated from Gazi University Department of Music and she was the first and only student who played 3/4 cello in that school. She had to struggle hard to convince her lecturers to accept the idea of letting her play that size of instrument. It was not an easy deal. But she made it… As a great woman.

Although she went through hard times, she paved the way for those who came after her. It was my good luck to meet a teacher who knew how to adjust a body shape that did not anatomically fit a cello. I was going to be educated by an experienced person who would always encourage me in cases of anatomical difficulties… Since she very well knew the disadvantages, and the techniques to overcome them.

I would give up. I would prefer not to take the challenge. Cello is a difficult instrument to learn and play. Besides, I was not physically so convenient for it. But I quickly got the hint: It was possible. It just required hard work. That hard work was not practising for hours a day. I couldn’t, because I had a job with lots of duties to earn my living. The hard work was accepting the journey as a whole, with its difficulties and joy. I didn’t know in detail which next steps to take. That was not important. I was going to live and see. Live and learn.

This is what makes a journey exciting: You’ll always meet surprises. Don’t be afraid if you can’t foresee the steps or plan them carefully. That’s almost impossible. Just be sure that, you’ll always know which next step to take once you are on the road.

So I let the journey begin

It’s all about the right size of instrument, a talented teacher equipped with necessary skills and a willing student ready to take the steps one by one, patiently, without giving up. I think that day these three came together. I’m so happy to be Özge Nemutlu‘s student.

With my cello teacher — With my teacher. The photo is from the ABRSM Cello Grade-1 Exam Day

My teacher not only had the right skills to teach but also impressed me with her personal characteristics. She had a charming look with a smiling face and a musical voice. I dreamed myself being her student. I was sure we were going to have good time together.

For me, stories are more important than achievements. An achievement is nothing if there is not an impressing story behind it. I did not aim to be a virtuoso, what I wanted was having good time with music and building musical stories for my life. I wanted to take the steps one by one, turning the experience to a joyful journey and adding inspiring stories for both myself and my auidence.

Hey! This is the first time I used the word audience. I’m really surprised. I didn’t think to mention it, it just spilled. So why not talking about it in the coming post? See, blogging is also a journey and once you begin, that flow leads you to the next step. Let’s follow the sign.

May 20, 2020June 14, 2020

Adım Adım İlerlemek

adım adım çıkalım merdivenden — Fotoğraf Dimaz Fakhruddin‘e ait. Unsplash‘ten.

İsteklerinize ulaşmak için nasıl bir yol izlersiniz? Her şey bir anda mı olsun istersiniz yoksa adım adım mı ilerlersiniz?

Genelde her şeyi çabucak kolayca halletme eğilimindeyiz. Bazı durumlarda bu mümkün. Ancak çoğu kez, gitmek istediğiniz yere adım adım ulaşmanızı sağlayacak bir yol haritası izlemeniz gerekir.

İlerlemenin en önemli basamağı başlamak. Başlamak aslında bir yol haritanızın da olması anlamına geliyor. Hayatın doğası gereği planınız siz ilerledikçe elbette değişecek. Ne var ki bir planınız olduğunda zihniniz hedefinizle sürekli meşgul olacağından size de yön vermeye başlayacak. Bu konuda daha önce şöyle yazmışım:

İş parçacıklarınızı mümkün olduğunca küçük tutun. Üzerlerinde periyodik olarak çalışın. Bir ritminiz olsun. Böylece beyniniz bu işle sürekli meşgul olacak, uykunuzda bile çalışacaktır. Siz küçük parçalar üzerinde çalıştıkça, zaman ilerledikçe ve yeterince iş yaptığınızda, bir de bakacaksınız ki bu küçük parçalar birleşmiş ve anlamlı, işe yarar bir bütün haline gelmiş.

Bu adım adım ilerlemek demek

Merdiven basamaklarını birer birer çıkmak gibi. Elbette bir defada iki üç basamak da çıkabilirsiniz, gayet mümkün. Ancak merdivenin en tepesine bir defada tırmanamazsınız.

Tekrar bir enstrüman çalmak için yıllarca bekledikten ve nihayet hayallerime doğru bir yol bulduktan sonra, DoRe Müzik Akademi’ye ilk ziyaretimi yaptım. Bu aslında son derece önemli bir adımdı. Akademi’de çello dersleri veren bir müzik öğretmeniyle tanışacaktım.

Çok heyecanlıydım. Öğretmeni görür görmez hayatımda yeni bir sayfanın açıldığını anladım. Gülümseyen yüzüyle kendimi o kadar rahat hissetmemi sağladı ki beni o noktaya getiren yolculuğum hakkında ne var ne yoksa anlatmaya başladım. Bir öğretmen olarak öğrencilerinden çokça hikayeler duymuş olmalıydı. Benim içinse yıllar sonra karşılaştığım ilk müzik profesyoneliydi. Bu yüzden o heyecanla tüm hikayelerimi bir çırpıda anlatmak istiyordum 🙂

Sık sık yaşadığım bir durumdan söz etmek istiyorum

Bir şeyin benim için doğru olduğunu kalben anladığımda karar vermekte çabuk davranırım. Konu hakkında o kadar çok düşünmüş ve hayal kurmuşumdur ki kalbim gelen işaretleri kabul etmeye pek hazır olur. Acele ettiğimi düşünebilirsiniz, öyle görünüyor haklısınız, ama şu da bir gerçek ki hayatım boyunca ne zaman tereddüt etmeden karar vermişsem o konuda mutlaka ilerleme kaydetmişimdir. Büyük hayaller kur, çok düşün, hızlı karar ver benim mottom diyebilirim. Bu yaklaşımın çok faydasını gördüm. Bunca yılın deneyimiyle artık çok da korkmadan karar alabiliyorum. Zaman içerisinde gerektikçe ufak tefek rötuşlar, ince ayarlar yapabileceğimi bilmek beni daha da cesur kılıyor. Kararımın mükemmel olmasına gerek yok, iyi bir altyapısı olması yeterli. Nasıl olsa detaylar üzerinde gerektiğinde düzenlemeler yapabileceğimi biliyorum.

İşte o gün de öğretmenimle tanışıp konuştuktan sonra derslere başlamaya karar verdim. Birlikte haftada bir saat çalışacak şekilde bir ders planı yaptık.

Öğretmenim öğrenci çellosu olarak fabrikasyon bir 3/4 Rösler’in yeterli olacağını söyledi, ben de çellonun siparişini verdim. Gerçekten rüya gibiydi. Üç gün içerisinde bir viyolonselim olacaktı, ki o güne dek bu enstrümanı canlı olarak sadece konserler sırasında orkestralarda görmüştüm. Kaç adım birden atmış oldum dersiniz? O günden bir hafta öncesine kadar bunların hiç birisi söz konusu bile değildi.

Ve bu da adım adım vazgeçiş:

Kendi kendime “Acaba çok mu hızlı gidiyorum?” diye sorduğumu hatırlıyorum. O vazgeçiş anlarını iyi bilirim. Her ne kadar karardan önce konu üzerinde gerçekten uzun zaman düşünmüş, hayal kurmuş olsam da geri adım atma eğilimindeydim. Ama hayır. Vazgeçmek bana hiç bir zaman iyi gelmemişti. Hatta tereddüt anlarında ileri adım attığımda her zaman gerçekten de ilerleme kaydetmiştim.

İşte böyle saniyeler süren bir iç konuşmadan sonra cesaretimi yeniden topladım ve ilerlemeye karar verdim. Bu davranışım acaba kaç adıma karşılık geliyordu? Bilmiyorum. Ölçemedim. Ama şimdi geriye dönüp baktığımda diyorum ki: Şükürler olsun, iyi ki yürüdüm.

Öğretmenimle görüştükten üç gün sonra müzik mağazasından çellomu teslim aldım. Rösler 3/4. Minyon tipli olduğumdan 3/4 boyutlu bir enstrümanla başlamak daha uygun olacaktı. Standart boyuttan daha kısa ve küçük bir enstrüman. Viyolonsellerin farklı yaş ve vücut boyutunda insanlara uygun olacak şekilde çeşitli boylarda üretildiğini de o gün öğrenmiştim.

Karşınızda Özge Nemutlu

Ne tesadüftür ki, öğretmenim de minyon bir kadındı. Gazi Üniversitesi Müzik Eğitimi Bölümü’nden mezundu ve okulunda 3/4 çello çalan ilk ve tek öğrenciydi. Hocaları bu boyutta bir çello ile eğitim yapılabileceğini kabul etmek istememişlerdi. Özge Hanım bunun için çok mücadele vermiş, zor da olsa kabul ettirmeyi başarmıştı. Diğer deyişle, minyon ama büyük bir kadındı.

Bu zorlu mücadele sayesinde, kendisinden sonra gelenlerin de yolunu açmıştı. Anatomik olarak çelloya çok da uygun olmayan biri olarak, ufak tefek birinin çelloyu nasıl çalabileceğini bilen bir öğretmene rastlamış olduğum için çok şanslıydım. Öğretmenim nasıl zorluklar yaşayabileceğimi ve hangi tekniklerle bunların üstesinden gelebileceğimi biliyordu. Zorluk yaşadığımda ihtiyacım olan motivasyonu en iyi o verirdi çünkü kendisi de benzer yollardan yürümüştü.

Vazgeçebilirdim. Bu pek de kolay olmayacak yolu hiç göze almayabilirdim. Çello çalınması zaten zor bir enstrümanken bir de benim fiziksel durumum eklenince iyice zahmetli bir yolum olacaktı. Ama işin sırrını çözmüştüm: Mümkündü, sadece ciddi bir çaba gerektiriyordu. Bu çaba gün içinde saatlerce egzersiz yapmak değildi. Bunu zaten yapamazdım. Çalışıyordum, zamanım kısıtlıydı. Söz ettiğim çaba, bu yolculuğu zorluklarıyla ve neşesiyle bir bütün olarak kabul edebilmek ve vazgeçmemekti. Sonraki adımların ne olacağını detaylıca bilmiyordum. Bunun çok da önemi yoktu. Yaşayacak ve görecektim. Yoldayken öğrenecektim.

Bir yolculuğu heyecan verici kılan tam da bu işte: Her zaman sürprizlerle karşılaşmanız mümkün. Adımları ön göremez ya da dikkatle planlayamazsanız korkmayın. Bu kadar detaylı plan yapmak zaten mümkün değil. Ama emin olun, bir kez yola çıktığınızda, her zaman bir sonraki adımın ne olacağını bileceksiniz.

Veee yolculuğun başlamasına izin verdim

İşin püf noktaları: Doğru boyutta bir enstrüman, yetenekli ve donanımlı bir öğretmen ve yolu adım adım sabırla yürüyecek, vazgeçmeyecek bir öğrenciydi. Sanırım o gün işte bu üçü bir araya geldi. Özge Nemutlu‘nun öğrencisi olduğum için çok mutluyum.

Öğretmenim hem bu dersi alabileceğim en uygun kişilerden biriydi, hem de gülümseyen yüzü, müzikal sesi, hoş edasıyla etkileyiciydi. Öğrencisi olduğumu hayal ettim. Birlikte çok güzel zamanlar geçireceğimizden emindim.

Benim için hikayeler başarılardan daha önemli. Bir başarı eğer arkasında etkileyici, ilham verici bir hikaye varsa anlamlı oluyor. Amacım virtüöz olmak değildi. Tek istediğim müzikli güzel zamanlar geçirmek ve hayatım için müzik temelli hikayeler oluşturmaktı. Adımları teker teker teker atarak ilerlerken tüm bu deneyimi neşe dolu bir yolculuğa dönüştürmek, hem kendim hem de izleyicilerim için ilham verici hikayeler toplamak istiyordum.

Ooo! İlk defa izleyici sözcüğünü kullanıyorum. Ben de şaşırdım açıkçası. Bu sözcüğü kullanmayı hiç düşünmemiştim, dökülüverdi satırlarıma. O halde sonraki yazımda bundan bahsedeyim. Gördüğünüz gibi blog yazmak da aslında bir yolculuk ve bir kez başladığınızda gerisi geliyor, bir sonraki adım kendiliğinden ortaya çıkıyor. Haydi o zaman, bu işareti izleyelim.

April 17, 2020May 19, 2020

Hayaller Gerçek Olur

Hiç farkettiniz mi? Üzerinde yeterince durduğunuz, tabir caizse güçlüce çağırdığınız hayaller gerçek oluyor.

Ekim, 2017. O günü hatırlıyorum. Amir Khan’ın filmi Secret Superstar vizyona girmişti.

Sonbahar ve kış aylarında sinemaya gitmeyi çok seviyorum. Gösterimde bir çok film oluyor, dışarıda hava soğukken içeride seçtiğim filmleri izlemek beni çok mutlu ediyor. Genellikle yoğun bir iş gününün ardından kendimi güzel bir filmle ödüllendiriyorum.

O akşam ayrıca özeldi

Çünkü film bir müzikal dramaydı. En çok sevdiğim iki şeyi barındırıyordu: Müzik ve drama.

Sinema bir alışveriş merkezinin içindeydi. Kahvemi içip filmi izlemeye geçtim. Müzik dolu bir filmdi. Gitarını çalmak, şarkılarını özgürce söylemek isteyen küçük bir kızın hikayesini anlatıyordu. Maalesef bir çok engelle, özellikle de babasıyla mücadele etmek zorundaydı hayalini yaşayabilmek için. Ama sonunda hayalleri gerçek oldu. Tutkusu sayesinde tüm problemlerin üstesinden geldi.

Çok etkilenmiştim. Amir Khan’ın hikaye anlatma biçimini seviyorum. Kalpten geliyor anlattıkları. Hem hikaye hem de filmdeki müzikler kalbimi tutkuyla doldurdu. Film bittiğinde kendime şu soruyu sordum: Peki sen ne zaman başlamayı düşünüyorsun?

Sinema üçüncü kattaydı. Merdivenlerden indiğimde, ikinci katta birden bire şaşkınlıkla donakaldım. Daha önce görmediğim, muhtemelen yeni açılmış bir müzik mağazası çıkmıştı karşıma. İç geçirerek vitrindeki enstrümanlara baktım. Dükkanın orta yerinde tüm güzelliği ile duran viyolonseli o zaman farkettim.

İlk defa bir viyolonsele bu kadar yakın olmuştum

Adımlarım beni mağazanın ortasına götürdü. Aslında kalbimin sesiydi beni oraya çeken. Gittim ve mağazadaki görevliye çello çalmak istediğimi söyleyip sorular sormaya başladım. Görevli çellonun fotoğrafını çekmeme izin verdi, sorularımı yanıtladı. Üç gün sonra tekrar gelmemi, bir çello öğretmeninin ders için orada olacağını, sorularımı ona sorabileceğimi söyledi. Nasıl da mutlu olmuştum.

Aslında çello yolculuğum filmi izlediğim o günden bir buçuk yıl kadar önce başlamıştı. Neden çello: Tamamen tesadüfen. Arkadaşlarıma okuldayken bandoda bariton ve trombon çaldığımı anlatırdım. Sonra tabii, müzikle ilgili bir kariyerim olmadı, mühendis oldum, evlendim, çocuklar, hayat telaşı derken yıllar geçti ve tekrar bir enstrüman çalmayı düşünebilmek için kırklı yaşlarıma dek bekledim. Bas sesleri seviyorum. Bandolar benim için özel ama orkestralar da etkileyici. Özellikle viyolonsel beni en çok etkileyen enstrümanlardan. Hem görünüşü hem de sesi çarpıcı. Bir arkadaşım oğlunun çello öğretmeniyle görüşmemi önerdiğinde emin oldum: Çalmak istediğim enstrüman çelloydu.

Öğretmenle görüştüm, tanıştım. Ama sonrasında ilerleyemedim. Çello pahalı bir enstrüman. Çello dersleri de ucuz değil. Bütçemi ayarlayıp hazır olana dek bir süre beklemem gerekecekti. İşte o süre bir buçuk yıl sürdü.

Hayaller üzerinde çalışmak her zaman mümkün, beklerken bile

Ben de öylece oturup beklemedim. Bir kitapçı vitrininde görüp hemen almaya karar verdiğim Çellocu isimli roman, ilk konserimde 🙂 giymek üzere aldığım siyah elbisem hayalim için o zaman yapabildiklerimdi. Ama en çok eşimin desteği bu konuyu hep gündemde tuttu. Ben ona “hello” dedikçe, o bana “çello” diye yanıt verdi. Eğer başlamazsam, hep bu hayali konuşuyor olacağımı, sözde kalacağını hatırlattı. Hayaller eğer onlar üzerinde yeterince ısrarla durursanız gerçek oluyor. Ben de bütçemi ayarlamak ve başlamak zorundaydım.

Tekrar o film akşamına dönersek, evet bir roman, bir siyah elbise ve derin bir tutkuyla, ama enstrümanım olmadan bir buçuk yıllık bir çello gündemim olmuştu. O akşam yaşadıklarım tesadüf değildi bence: Filmi izlemiş, hayalimi hatırlamış, hemen sonrasında pırıl pırıl enstrümanların göz kırptığı o müzik mağazasına rastlamıştım. Doğru zamanın geldiğini o an anlamıştım. Tüm bunlar başlamak için bir işaret olmalıydı. İşaretleri gördüğünüzde geç kalmamalısınız. Yüreğinizde doğru zamanın geldiğini, başlarsanız hayalinize mutlaka bir yol bulacağınızı anladığınızda devam etmelisiniz.

İzleyen yazılarımda çello derslerimden ve güzel öğretmenimden bahsedeceğim. Öğretmenim benim kahramanım. Anlatacağım.

April 17, 2020May 22, 2020

Dreams Come To Reality If You Call Them

playing cello im y dreams — *Photo by* Janderson Tulio on Unsplash

Did it ever happen to you? I’m sure it did. Dreams come to reality if you insist on calling them.

I exactly remember that date. The movie by Amir Khan, Secret Superstar was released. It was October, 2017.

I like to see movies especially in autumn and winter. That time of the year is perfect for indoor activities. Mostly, charming movies are released and I usually gift myself with them after work.

That evening was even more special

Because the movie was a musical drama. It combined the top two things I loved: Music and drama.

The cinema was in a shopping mall. As usual I had my coffee in one of the coffee shops and walked to the cinema. The movie was full of music. It told about a little girl who wanted to play her guitar and sing songs freely. Unfortunately, she had many obstacles. She had to struggle with his father. But at last, her dreams came to reality. Her passion overcame all the problems.

I was so impressed and excited. I like the way Amir Khan tells stories. They come from heart. Both the story and the music in the movie filled my heart with passion. In the end, I asked myself: So when do you think you can give a start?

The cinema was on the third floor of the mall. I walked down the stairs to the second floor and stayed shocked there when I noticed a music shop that I did not see before. It must be new, I thought. I stared at all the instruments with a sigh. And I noticed that beautiful violoncello in the middle of the shop.

The first time I came very close to a violoncello

I followed my foot steps into the shop. Those were in fact my heart steps. Soon after, I was by the cello asking questions about it. I said I wanted to learn how to play it. The shopman was kind and helpful. He allowed me to take a photo of the instrument and told me to visit the shop three days later. A cello teacher was going to visit the shop to organize music lessons and I would ask my questions to her.

Until my next visit, I thought about my cello journey which in fact began one and a half years before that movie day. It just began by coincidence: I remember talking to my friends about the days I played baritone and trombone in the school band. Then years passed, I did not have a career in music, I became an engineer, got married, had children and waited for years to get ready to play an instrument again. In my forties, I found myself trying to decide which instrument to play. I always liked bass sounds. Bands were special for me but I also liked orchestras. And violoncellos were the most impressive instruments for me. Their sound and look was charming. So I was sure that it would be a cello when one of my friends adviced me to talk to his son’s cello teacher.

I did. But I couldn’t proceed. Because cello was an expensive instrument. So were the cello lessons. I had to wait for a while till I organized my budget and felt ready to start. That while lasted for one and a half years.

Go on working on your dreams even if you’re in waiting state

But I did not just wait during that period of time. I bought a novel telling about a cellist. I remember seeing it in the bookstore and buying it immediately. Then I bought a black dress to wear in my first concert 🙂 But more than these, it was my husband who always kept the topic hot: Whenever I said “hello”, he literally replied with the word “cello”. He said that if I didn’t give a start, it would constantly remain as a dream. Dreams come to reality if you insist on them. So I had to adjust my budget and start.

Coming back to that movie evening, yes, I had a cello journey of one and a half years with a noveI, a black dress, lots of passion, but without an instrument. I thought that wouldn’t be a coincidence: I saw the movie, I realized my dreams, walked dowstairs and the music shop welcomed me with shining instruments. I understood that the right time came at last. That was a sign to start. You shouldn’t be late when signs appear. You feel in your heart that it’s the right time. And you feel that you’ll find a way if you just start.

I will tell about the cello lessons and my beautiful teacher in the coming posts. She is my hero. Watch for why.

April 11, 2020May 16, 2020

Başlamak İşin Sırrı

Başlamak işin sırrı — *Fotoğraf* Danielle MacInnes‘e ait. Unsplash‘ten.

Yeni bir şeylere nasıl başladığımızı anlatacak olsak hepimiz farklı şeyler söyleriz. Ancak bir gerçek var ki o değişmez: Başlamak bitirmenin yarısıdır.

Herhangi bir konuda başarı elde etmek, ilerlemek istiyorsanız başlamanız yeterli. Başlamak başarı yolundaki en önemli adımdır desek abartmış olmayız.

Kendi hikayelerimi anlatıyorum ama aslında herkesin benzer hikayeleri olduğunu düşünüyorum. Kişisel gelişimle ilgili okuduğum onca bilgiden sonra hepimizin benzer başarı ve hata davranışları olduğunu görebiliyorum.

Siz de deneyimlemişsinizdir: İdeal zamanın gelmesini, ideal şartların oluşmasını beklemek sadece zaman ve motivasyon kaybettiriyor. Mükemmel iyinin düşmanıdır sözü üzerinde düşünmeye değer.

Bir asker kızı olarak mükemmelliyetçilik ideali ile yetiştirildim. Yıllarca, bir şeyleri başkalarına sunmadan önce mükemmel olmalarını sağlamakla uğraştım. Gerçeği söylemek gerekirse bu çok zahmetli bir çaba idi. Bu zahmetten dolayıdır ki çoğu kez yeni bir şeylere başlamaktan, üretmekten kaçındım. Yeterince rahat hissetmiyordum. Her ne yapıyorsam tam oluyormuş gibi gelmiyordu. Hep bir eksiklik hissi oluyordu. Sonunda bu şekilde çabalamaktan vazgeçtim, yapmamayı tercih eder hale geldim.

Ve kırklı yaşlarımda…

Bir eşiğe geldiğimi hissettim. Çalışkandım. Yetenekli olduğumu da kabul ediyorum. Okulda, iş yerimde, ilişkilerimde iyiydim. Aynı zamanda şanslıydım da. Hayata iyimser bir bakışım olduğundan sanırım, genelde iyi şeyleri kendime çekiyordum. Ama. Evet, ama… Yeni bir şeylere başlama konusunda derin bir korkum vardı. O güne dek yapmam gerekenleri bir şekilde, zorlanarak da olsa yapmıştım, hayatta kalmak için yapmak zorundaydım da. Ancak hayatımın o bölümü artık sona ermişti.

Artık şartlarım daha iyiydi. Daha önce olmadığım kadar özgürdüm. Yeni şeylere başlamak için zaman da uygundu. Ama nasıl yapacağımı bilmiyordum.

Yıllar hayal kurarak geçiyordu. Örneğin bir müzik enstrümanı çaldığımı hayal ediyordum. Ya da blog yazdığımı. İhtiyaç sahibi insanlar yararına bir kafe işlettiğimi…

Ama bir türlü başlayamıyordum. Çevremi gözlemledikçe, insanlarla daha çok iletişim kurdukça mükemmelliyetçilik dışında da yollar olduğunu anladım. Yeni bir ürün yaratmak, bir hobiye ya da işe başlamak o kadar da zor olmak zorunda değildi.

Bir şey üzerinde çalışacak isteğiniz varsa, sadece başlayın ve ilerleyin. Bitmek zorunda değil. Bitmiş dediğimiz de göreceli bir durum zaten. Yolculuk sırasında deneyimleyeceklerimiz, öğreneceklerimiz varılacak hedeften daha önemli.

Başlamak küçük parçalara ayırmak, önceliklendirmek ve ilk parçayı yapmak demektir

Proje yöneticisi olarak çalıştığım dönemlerde büyük iş parçalarını daha küçük hikayelere ve hikayeleri de küçük iş parçacıklarına bölmeyi öğrendim. En önemli ikinci adım ise önceliklendirme yapmaktı. İlk iş parçacığını yapmak projenin başlaması anlamına geliyordu. En başta tüm detayları öngörememek çok normal çünkü ilerledikçe öğreniyorsunuz. Değişikliklere adapte olmak, hataları gidermek, ilk başta gündemde olmayan ya da aklınıza gelmemiş güzel özellikleri eklemek derken ilk başladığınızdaki gibi kalmaz hiç bir proje. Bu şekilde ilerlerken bir de bakmışsınız ki küçük iş parçacıkları tamamlandıkça hikayeler, hikayeler tamamlandıkça büyük iş parçaları bitiyor. Tüm başarılı, canlı projeler bu şekilde geliştiriliyor. Bunun o kadar çok örneğini gördüm ki yolun bu olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim: Adım adım, tek tek, sırayla.

Gerçek hayat da proje yönetimine benziyor belli alanlarda. Aslında, proje yönetimi gerçek hayatta en iyi sonuç veren yöntemleri simule ediyor, onlara öykünüyor.

Diyebiliriz ki, doğru zaman hayal etmeye ilk başladığınız zamandır. Doğru şartlar şu anda içinde bulunduğunuz olanaklardır. Doğru yapma şekli, büyük hikayeyi anlamlı küçük hikayelere bölmektir. Lütfen deneyin bunu. Senaryonuzun üzerinde çalışın: Büyük hikayeyi daha küçük hikayelere, onları da iş parçacıklarına bölün. Sonra en önemli adımı seçin ve yapın. Tebrikler. İşte oldu. Başladınız.

İş parçacıklarınızı mümkün olduğunca küçük tutun. Üzerlerinde periyodik olarak çalışın. Bir ritminiz olsun. Böylece beyniniz bu işle sürekli meşgul olacak, uykunuzda bile çalışacaktır. Siz küçük parçalar üzerinde çalıştıkça, zaman ilerledikçe ve yeterince iş yaptığınızda, bir de bakacaksınız ki bu küçük parçalar birleşmiş ve anlamlı, işe yarar bir bütün haline gelmiş.

Bu elbette çaba gerektiren bir süreç. Ama dikkat ettiniz mi, mükemmeliyetçilik yaklaşımındaki gibi stresli değil. Hayatın içindeki neşeyi keşfediyorsunuz. Bundan daha güzel ne olabilir?

Başlamanın gücü

En zor adım başlamak. Hep meşgulüz, zaman bulamıyoruz. Ya da şartlar nedeniyle ilerleyemiyoruz. Belki maddi zorluklar var. Belki de gerekli yetenekleri kazanana dek beklemek istiyoruz.

İşte bu mükemmelliyetçiliğin ta kendisi.

Yeterince zaman harcadığınız, emek verdiğiniz her şeyi öğrenebilirsiniz. Hatta çoğu yetenekleri pratik yapa yapa kazanırsınız. Söz konusu paraysa, diyelim ki başlayacağınız iş ya da hobi için yeterli bütçeniz yok, o halde şimdilik okuyarak başlayın. Öğrenin. O konuda çalışan, uğraşan başka insanlarla iletişim kurun. Bütün bunlar zihninizi hayaliniz üzerinde aktif ve canlı tutar. İnanın bana, kısa sürede hayalinize doğru bir yol bulacaksınız. Belki bu size atacağınız adımları gösteren beyninizin gücüdür. Belki de algıda seçiciliktir. Bu konuda yine konuşacağız.

Şimdilik haydi sadece başlayalım.

M	T	W	T	F	S	S
			1	2	3	4
5	6	7	8	9	10	11
12	13	14	15	16	17	18
19	20	21	22	23	24	25
26	27	28	29	30	31