Bir erkek babasını kaybettiğinde gerçek bir adam olur. Bir adam çocukları büyürken gerçek bir baba olur. Babalık çocuklarınıza hayatları boyunca eşlik etmek demektir.
Evliyim. Üç yetişkin kızımız var. Çocukken en büyük hayalim bir sürü çocuğumun olduğu kocaman bir aile kurmaktı. Benim için büyük aile hayatın tadıydı. Hala da aynı şekilde hissediyorum. Annem ve babam ben on beş yaşımdayken ayrıldılar. Çocukluğumun pek hoş anılarla dolu olduğu söylenemez. Belki de bu yüzden aile benim için her zaman hayatın merkezinde bir kavram oldu.
Eşimin ailesi hayli kalabalık. Kardeşleri, kuzenleri derken hakikaten büyük aile. Birbirimizle karşılaştığımızda bir aile kurmaya ve çocuk sahibi olmaya çok da hazır değildik. Öğrenecek çok şeyimiz vardı. Ama biliyorsunuz hayat hep planlar üzerine yürümüyor. Biz de evleniverdik. Niyetimiz güzel bir aile kurmaktı, fakat nasıl yapacağımızı pek bilmiyorduk.
Ailem hakkında en çok gurur duyduğum şey öğrenmeyi çok seviyor olmamız. Çocuklarımız büyürken biz de onlarla birlikte çok değiştik, değişime direnmedik. Çocuklarımızı dinledik ve isteyerek değiştik diyebilirim ama bazen de değişmeye mecbur kaldık. Sonuç olarak, şöyle bir geriye baktığımda, bir aile kurmayı başardık diyebilirim. Bunu düşündükçe yüzüme kocaman, sıcacık bir gülümseme yerleşiyor.
Bir kız çocuğunun hayatında babanın çok önemli bir yeri var
Benim babam askerdi, çocukluğu da çok zor koşullarda geçmişti. Bu nedenle duygularını belli edemezdi. Karşılıklı duygu ifade ettiğimizi hiç hatırlamıyorum. Ama bugün baktığımda bizi aslında çok sevdiğini anlıyorum. Babam nasıl öğrenmişse bize de öyle davranıyordu. Eminim ki bizim için en iyisini yapmaya çalışıyor, öyle yaptığını da düşünüyordu. Yıllarca başka bir şehirde yaşadıktan sonra tekrar ailemin olduğu şehre dönme nedenlerimden biri de babamla artık daha derin bir iletişim kurmak istememdi.
Eşimin babasını yirmi yıl önce kaybettik. Onun yaşamı da güçlüklerle doluydu, haliyle çocuklarıyla çok yakın olamamış, geçim derdiyle yorulmuştu. Eşim babasını çok özlüyor ve onunla daha yakın olamadığı, baba-oğul ilişkisini derinden yaşayamadığı için üzülüyor. Bizler yaşlandıkça ve bilgeleştikçe, kendi ebeveynlik tecrübemiz arttıkça anne-babalarımızı daha iyi anlıyor, onlara hak vermeye başlıyoruz.
İşte şimdi kendi çocuklarımız var. Biz de ebeveyniz artık. Anne babalarımızla aynı “hata”ları yapmak istemesek de, çocuklarımızın da bizim anne babalığımızla ilgili şikayetleri oldu. Yeterince hassas ya da anlayışlı olmadığımızı düşündüler, bunu dile getirdiler. Ebeveynlik zor iş, öğrenmeye daima istekli olmanız, sakin kalmanız, açık yürekli olmanız gerekiyor.
Eşime babalığı için teşekkür etmek istiyorum
Görüyorum ki yıllar içerisinde çok şey öğrendi. Kalbinde kızları için derin bir sevgi olduğu muhakkak ama bunu göstermeyi öğrenmesi ayrıca takdire şayan. Kızlarıyla sürekli konuşan, yürümek istedikleri yollarda onları destekleyen bir baba. Çocuklardan birinin bir derdi olsa uyuyamadığını iyi bilirim. Geceleri telefonunun sesini kapatmaz, yıllar önce kızlarımızdan biri okul için şehir değiştirdiğinde gelişen bir davranış bu, çocuklardan birinin başı dertte olur da kendisine ulaşamaz diye her an uyanmaya hazır olur. Önceleri bunu fazla panik ve obsesyon sanıyordum ama şimdi anlıyorum ki bu babalık.
Aynen babası gibi o da dışarıda yemek yemeyi çok sevmez. Güzel, lezzetli ne varsa ayırıp eve getirmek, çocuklarıyla paylaşmak ister. Evet, hala böyle, bu zamanda bile. Onun bu eski zaman babalığını seviyorum, çok değerli geliyor bana.
Covid-19 günlerinde neredeyse tamamen evdeyiz ve çocuklarımızla daha çok zaman geçiriyoruz. “Babamız” yemeklerimizi pişiriyor, alışverişimizi yapıyor, kedilerimizin bakımıyla ilgileniyor. Ben evden çalışırken o da ev yaşamımızı organize ediyor. Karakalem çizmeye başladı, gayet de güzel ilerliyor. Şiir yazıyor. Ben pencerenin diğer tarafında masamda çalışırken onun da balkondaki masasında çalışıyor olduğunu görmek içimi ısıtıyor. Vaktimiz hep evde geçtiğinden kendi sıcak ve huzurlu köşelerimizde işlerimizle ilgilenmemiz, sonra yemeklerde ya da ortak zamanlarda bir araya gelmemiz çok hoşuma gidiyor. Sanıyorum biz bir aile kurmayı ve aile olmayı becerebildik.
Sevgili “babamız”, açık yürekliliğin için sana teşekkür ediyoruz. Her zaman öğrenmeye isteklisin ve bir dağ gibi ayaktasın. Bize güven veriyorsun. Babalar günün kutlu olsun!
